هرچه می خواهد بگوید، هر که می خواهد

هرچه می خواهد بگوید، هر که می خواهد
هر چــه مـی خواهد بگوید، تلخ یا شیـــرین

من تـــــــو را می گویم ای بـــــاغ بهار آور
ای نمـــــــــــاز آبها را قبله ی دیــــــــــــرین
*****
من تو را می گویم ای بالیدنت از خـــــــاک
بــــــــاور آنان که بــــــر ماندن بــــرآشفتند

من تــــو را می گویم ای باغی که مبعوثان
قصه ی گــــل کـردنت را بــــــارها گــــــفتند
*****
در خطرگاهی که طبــــــــــع زرد هر طوفان
شهوت قــــــــــتل درختان تــــــــــــو را دارد

یـــــــا به میدانی که هر بـــــاد خزان فرمای
حرص مرگ سبز رختان تـــــــــــــو را دارد
*****
در خطرگاهی که فکر بـــــــرگریـــــــزان را
پـــــــــرورانده هر طرف، جادوگری تردست

در کمینگاه غفلت هــــــــــای بـــــــــد هنگام
می فشارد تیشه ی زر ساز خود در دســــت
*****
من دعـــــــــــــای نیمه شبهای دلم این است
در تـــــــــــــو، روز پنجه در آویختن بــا بــاد

لحظه تــــــــــا لحظه درختان راست قامت تر
و آتش سبز چمن ها شعله ورتـــــــر بــــــــاد
*****
یـــــا به هنگامی که دست تیشه در کار است
تـــــــا که نـــــــاگاهان فرود آید بـر هر ریشه

سبز اعجازی بــــــــه امداد تــــــــــــو برخیزد
در مصاف ریــــشه هــــــــایت بشکنــــد تیشه
*****
خواهم ای گـــــل کرده داغ زمین، ای بـــــــاغ
در پــــــــــــناه دستهای باغبـــــان مــــــــــــانی

بانگ بـــــــرداری که بــــــاری ما نمی خشکیم
پشت پایــــــــــیز و زمستـــــــــــــان را بلرزانی


     

 
شاعر: ساعد باقری
/ 0 نظر / 18 بازدید