یک حُبّی، یک شوقی هست، آن مطلب، دوست داشتن خودت هست، اگر تو و من، و همه خودشان را دوست داشته باشند، از خودشان راضی باشند، دیگر این نیاز در درون حل شده است، همان دوست داشتن فوران می کند، و به بیرون از خود می رسد، می بخشد، طراوش می کند، مثل خدا، از عظمت عشق به خود این خلقت را آفرید، عاشق خود بود که به مخلوقش عشق می ورزد. مثل عشق مادر به فرزند، عاشق خود باش، شادی آن است، که تو به آینه نگاه کنی و عاشق آن چیز باشی که می بینی. کسی که عاشق و از وجود خود راضی است، می تواند خوب باشد و خوبی کند، غیر از این انتظاری نمی رود.

  

 



تاريخ : شنبه ٢۳ شهریور ۱۳٩٢ | ۱٠:٤٥ ‎ق.ظ | نویسنده : محسن | نظرات ()
.: Weblog Themes By RoozGozar.com :.