دنیا هم به آدمای خوش بین نیاز دارد و هم به آدمای بدبین چون آدمای خوش بین هواپیما می سازند و آدمای بدبین چتر نجات

تو در میان راه زندگی من، درسی گران،اما لازم، برای این احساس ، که کمی سخت شو ، تا همه چیزت را نباخته ای. تو به  فکر چتر نجاتی ، من خوش بین تو فکر پرواز.

مردم را به چشم دوست و دشمن نمی بینم، آنان را سفیری از طرف خدا، که درسهایش را، گاهی با تلنگری، برای منِ، در خواب و رویای خوش خیالی، بیدارم می کنند. 

باید هم خوش بین بود ، هم بدبین، مطلق در هردو ، یا بیش از حد در یکی، مثل همان پرواز بدون احتمال نیاز به چتر است. حالا که من بدون چتر، دست نیاز رو به پروردگارم.

همه ما، انقدر از زندگی وآدمها بی اعتمادی دیده ایم، که به خالق هستی هم بی اعتمادیم. اما بیایید یک بار …یک بار با تمام وجود او را بخوانیم وخود را به او واگذاریم.

 

 

 



تاريخ : سه‌شنبه ٢۱ شهریور ۱۳٩۱ | ۱:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()
.: Weblog Themes By RoozGozar.com :.