تا بدانجا رسید دانش من که بهفمم همی که نادانم!

(ابن سینا)


دانش بسیار یعنی علم کمتر

 

خدا عالم است بر تمام امور

 

سوره بقره آیات 30 الی 33 « خدای عالم همه اسماء را به آدم تعلیم داد و بعد آدم ، فرشتگان را از حقایق این اسماء آگاه ساخت»منظور از اسماء و حقایق آن چیست.

در آیه 31 سوره بقره آمده است: وعلّم آدم الاسماء کلّها منظور از «اسماء» تنها یک سلسله اسامی و نام‏های بدون معنا نیست؛ بلکه منظور حقایق و اسرار عالم هستی است؛ یعنی، منظور معانی این اسما و مسمّاهای آنها بوده است. اگرتنها نام‏ها و الفاظی بدون معنا بود که برای آدم، افتخاری به حساب نمی‏آمد. آدم با فراگیری این علوم، امکان آن را یافت که از مواهب مادی و معنوی این جهان، در مسیر تکامل خویش بهره گیرد. هم‏چنین آدم، استعداد نام‏گذاری اشیاء را فرا گرفت که این نیز خود نعمت بزرگی است واصولاً اگر این نام‏گذاری‏ها نبود، علوم و معارف از گذشتگان به آیندگان انتقال نمی‏یافت. البته تعلیم اسما بدین معنا نیست که کلاسی بود و یکی به آدم یاد داده شد؛ بلکه بدین معنا می‏باشد که او، استعداد فراگیری این حقایق را یافت و این گونه آفریده شد.
به نظر علامه طباطبایی، مراد از کلمات آن چیزهایی است که در موضوع تعلیم اسماء محقق شده است چرا که موضوع تعلیم اسماء موجب گردید اعتراض ملائکه مسدود گردد و حجت بر آنها تمام شود. از این‏ها معلوم می‏شود که در این قضیه چیزی بوده است که می‏توانستآدم به آن چیزها متمسک و متوسل شود، (ر.ک:ترجمه تفسیر المیزان، ج 1، ص 176).
روایات شیعه و اهل سنت گواهی می‏دهند که او، خدا را به حق پیامبر اسلام سوگند داد و چنین گفت: اسألک بحق محمد الا غفرت لی ، (سیوطی، الدر المنثور، ج 1، ص 58) و در برخیاز روایات آمده است که چنین گفت: اللهم انی اسألک بحق محمد و آل محمد سبحانک لا اله الا انت عملت سوءا و ظلمت نفسی فتب علیّ انک انتالتواب الرحیم ، (همان، ص 60 - 61 و نیز:تفسیر برهان، ج 1، ص 86، روایت 2).
ابن نجار از ابن عباس نیز نقل می‏کند که:من از رسول خدا درباره کلماتی که آدم آنها را از پروردگارش تلقی کرد پرسیدم، او فرمود: سأل بحق محمد و علی و فاطمه والحسن والحسین الا تب علیّ،فتاب علیه ، (مدارک پیشین).

 

بخوان به نام پروردگارت

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

 

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ﴿153﴾

اى کسانى که ایمان آورده‏اید از شکیبایى و نماز یارى جویید زیرا خدا با شکیبایان است (153)

فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَاشْکُرُواْ لِی وَلاَ تَکْفُرُونِ ﴿152﴾

پس مرا یاد کنید [تا] شما را یاد کنم و شکرانه‏ام را به جاى آرید و با من ناسپاسى نکنید (152) سوره البقرة

 





تاريخ : یکشنبه ٢٦ دی ۱۳۸٩ | ٦:۳٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()
.: Weblog Themes By RoozGozar.com :.