درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد    نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد
چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان    که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد
شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما    بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد
عماری دار لیلی را که مهد ماه در حکم است    خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد
بهار عمر خواه ای دل وگرنه این چمن هر سال    چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد
خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفت    بفرما لعل نوشین را که زودش باقرار آرد
در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ    نشیند بر لب جویی و سروی در کنار آرد

 تعریف دوستی و نقش آن در جامعه امروز                    
درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد                                 

انسان موجودی اجتماعی است و بر حسب ذات خود نمی تواند تنهایی را تحمل کند. او از زمانی که کمی آداب بودن در این دنیا را یاد می گیرد به دنبال کسی می گردد که با او بازی کند و شاد باشد. از همان کودکی به دنبال دوست می‌گردد. بعدها و بر حسب سن و شرایط، معیارهایش برای انتخاب دوست عوض می شود. حتی دوست پیدا کردن در جوامع مختلف و فرهنگ ها و قوم و قبیله های مختلف متفاوت است اما ماهیت آن در همه جوامع یکی است.

دوستی به چه معناست؟
دوستی یعنی همنشینی، معاشرت و گفت‌وگوی انسان با افرادی که با آنها علاقه و محبت دارد. حضرت علی (ع) در تعریف دوست می فرمایند: «دوست، انسانی است که همان خودت است، جز آنکه کالبدش غیر توست».

گاهی اوقات افراد برای فرار از تنهایی به دوست روی می آورند، گاهی برای نیاز به حرف زدن با فردی دیگر، بیرون رفتن و شاد بودن است که به دنبال دوست می گردند. گاهی اوقات همذات پنداری با فرد خاصی و داشتن شرایط یکسان باعث دوستی با او می شود، در بسیاری موارد شبیه بودن از نظر رفتار و موقعیت و حتی طرز فکر و آرزوها و برنامه هاست که باعث می شود دو نفر به هم نزدیک شوند. در شرایطی هم، بودن در کنار آدم ها در یک مکان باعث دوست شدن آنها می شود. این نمونه دوستی ها در دوران مدرسه و دانشگاه به وفور دیده می شود. دوستی هایی که معمولا به همان دوران ختم نشده و به سال‌های بعد هم می رسد. بسیاری از افراد دوستانی دارند که از دوران کودکی با هم بوده اند و رشد کرده، درس خوانده و سر‌کار رفته اند. هر کدام خانواده ای تشکیل داده و هنوز با هم رفت‌و‌آمد دارند و حتی خانواده‌هایشان نیز با هم دوست شده اند. گاهی اوقات دوستی با یک همسایه شکل می گیرد و ما با فردی که در محله‌مان زندگی می کند بر حسب شرایط خاص دوست می شویم و این رابطه تداوم می یابد.

بسیاری افراد ارزش یک دوست را در زندگی بیشتر از اعضای خانواده می دانند و اعلام می کنند در زمانی که شاید حتی خانواده هم از آنها غافل بوده، دوست به دادشان رسیده و آنها را از مشکل رهانیده است. در این دوره زمانه که خانواده ها نسبت به گذشته بیشتر از هم فاصله می‌گیرند و اعضای خانواده خیلی بیشتر از قبل از حال هم بی‌خبرند، در این زمانه که اقوام و فامیل از این سال تا آن سال و در عید نوروز یکدیگر را می بینند و خواهر و برادر آنقدر گرفتار هستند که یاد هم نمی کنند، ارزش دوست بارز تر می شود. دوستی نیاز جامعه امروز است و این حقیقت وجود دارد که بدون دوست نمی توان زندگی کرد.

دوستی اولین قدم برای اجتماعی شدن فرد است. باعث می شود فرد با کسی غیر از اعضای خانواده خود ارتباط برقرار کند و روابطش را گسترش دهد. البته این به این معنا نیست که دوست حتما باید کسی غیر از اعضای خانواده باشد چه بسا که در بسیاری موارد اعضای خانواده با هم بسیار دوست هستند و مادر و پدر رفاقت خوبی با فرزندانشان دارند؛ اما دوست بیرون از خانواده، یک دوست هم سن و سال است که باعث می شود فرد ارتباط برقرار کردن با دیگران را هم یاد بگیرد.

انسان ها با هم دوست می شوند تا:
بتوانند با بودن در کنار آنها هیجانات خود را خالی کنند.
موقعیت هایشان را بهتر بشناسند.
تحملشان زیاد شود و وقتی عقایدی متضاد با دوستانشان داشتند بتوانند آنها را بپذیرند و مناسب رفتار کنند.
در کنار دوستان به رشد برسند و تغییر کنند و بهتر شوند.
در کنار آنها روحیه بگیرند و در غم و شادی هم شریک باشند.
تنها نباشند؛ چرا که دوستانی دارند که آنها را می فهمند و آرزوها و آینده ای شبیه و نزدیک به هم دارند.


با نگاهی به کتاب: دوستی ابدی/ سیدمحمود مرویان‌حسینی، حجت‌السلام حسین دهنوی، دکتر محسن ایمانی
از تولیدات موسسه خدمات مشاوره‌ای، جوانان و پژوهشهای اجتماعی آستان قدس رضوی



تاريخ : سه‌شنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩٢ | ۱:۳٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()
.: Weblog Themes By RoozGozar.com :.